Mina, bahçedeki elma ağacının altında parlak kırmızı bir elma buldu.
Elma öyle güzel kokuyordu ki onu hemen yemek istedi.
Tam o sırada çitin arkasından minik tavşan Pofuduk göründü.
Pofuduk elmaya baktı ama bir şey istemeye çekindi.
Mina, “Sen de acıktın mı?” diye sordu.
Pofuduk başını salladı. “Biraz,” dedi kısık bir sesle.
Mina elmayı ikiye bölmek için büyükannesinden yardım istedi.
Bir yarısını Pofuduk’a uzattı, öbür yarısını kendisi aldı.
İkisi ağacın gölgesinde oturup elmaları afiyetle yedi.
Mina, paylaşınca elmanın küçüldüğünü ama mutluluğun büyüdüğünü fark etti.
Ertesi gün Pofuduk da bahçeye iki küçük havuç getirdi.
O günden sonra bahçedeki en güzel şey birlikte geçirilen zaman oldu.