Efe, dedesiyle birlikte küçük bir saksıya ayçiçeği tohumu ekti.
Toprağı yumuşacık yaptı ve tohumu dikkatle yerleştirdi.
“Yarın kocaman bir çiçek olur mu?” diye sordu.
Dedesi gülümsedi. “Bitkilerin büyümesi zaman ister,” dedi.
Ertesi sabah Efe koşarak saksıya baktı; ortada hâlâ bir çiçek yoktu.
Biraz üzüldü ama toprağın nemini kontrol etmeyi unutmadı.
Her gün biraz su verdi, saksıyı güneş alan yere koydu.
Bir hafta sonra topraktan minicik yeşil bir filiz çıktı.
Efe sevinçle ellerini çırptı fakat filize dokunmadan izledi.
Günler geçtikçe filizin yaprakları çoğaldı, boyu uzadı.
Bir sabah sarı yapraklı bir çiçek açtı.
Efe, güzel şeylerin bazen yavaş yavaş büyüdüğünü öğrendi.