Ada, bir gün okul bahçesinde neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi tebeşirler oldu. Ada, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: bir renk herkese lazımdı. Ada önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce renkleri ortaya koydu. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada Ali yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Ada. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Ada, ortak bir gökkuşağı çizdi. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Ada hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda bahçe rengârenk oldu. Ada, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, paylaşılan şeylerin yalnızca eşyalar olmadığını; sevincin de paylaşılabildiğini öğrendi.