İnci, bir gün çiçek bahçesinde neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi sulama kabı oldu. İnci, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: komşu fideler susuz kalmıştı. İnci önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce kabı yeniden doldurdu. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada Efe yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi İnci. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda İnci, suyu sırayla her fideye verdi. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. İnci hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda yapraklar canlandı. İnci, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, paylaşılan şeylerin yalnızca eşyalar olmadığını; sevincin de paylaşılabildiğini öğrendi.