Emir, bir gün oyuncak köşesinde neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi tahta bloklar oldu. Emir, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: köprünün parçaları iki gruba da lazımdı. Emir önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce parçaları yere dizdi. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada Selin yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Emir. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Emir, tek büyük köprü kurmayı önerdi. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Emir hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda iki oyuncak tren buluştu. Emir, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, paylaşılan şeylerin yalnızca eşyalar olmadığını; sevincin de paylaşılabildiğini öğrendi.