Rüzgâr, bir gün oyuncak masasında neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi tren vagonları oldu. Rüzgâr, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: arkadaşının treninde vagon yoktu. Rüzgâr önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce fazla vagonlarını saydı. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada Pelin yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Rüzgâr. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Rüzgâr, iki trene de vagon taktı. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Rüzgâr hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda trenler aynı istasyonda durdu. Rüzgâr, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, paylaşılan şeylerin yalnızca eşyalar olmadığını; sevincin de paylaşılabildiğini öğrendi.