Naz, bir gün piknikte neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi mandalinalar oldu. Naz, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: yan masadaki arkadaşının atıştırmalığı bitmişti. Naz önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce mandalinaları soydu. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada babası yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Naz. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Naz, dilimleri küçük tabaklara böldü. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Naz hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda masaya tatlı bir koku yayıldı. Naz, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, paylaşılan şeylerin yalnızca eşyalar olmadığını; sevincin de paylaşılabildiğini öğrendi.