Yasemin, bir gün okul bahçesinde neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi ağaç gölgesi oldu. Yasemin, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: gölge hemen yer değiştirmiyordu. Yasemin önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce tebeşirle yerini işaretledi. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada İrem yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Yasemin. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Yasemin, bir süre sonra tekrar baktı. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Yasemin hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda gölgenin uzadığını gördü. Yasemin, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, güzel sonuçların bazen zaman ve küçük adımlar gerektirdiğini öğrendi.