Defne, bir gün karlı bahçede neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi mavi eldiven oldu. Defne, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: arkadaşı eldivenini kaybetmişti. Defne önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce izleri aradı. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada Ozan yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Defne. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Defne, birlikte bankın altına baktı. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Defne hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda eldiven bulundu. Defne, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, iyi arkadaşlığın dinlemek ve birbirine yer açmakla büyüdüğünü öğrendi.