Mercan, bir gün sığ denizde neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi deniz kabuğu oldu. Mercan, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: yeni dost sessizdi. Mercan önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce nazikçe kendini tanıttı. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada Baloncuk yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Mercan. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Mercan, beraber kabuk aradı. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Mercan hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda gün batımında vedalaştılar. Mercan, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, iyi arkadaşlığın dinlemek ve birbirine yer açmakla büyüdüğünü öğrendi.