Kerem, bir gün okul bahçesinde neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi çiçek fideleri oldu. Kerem, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: iki arkadaş farklı yerlere dikmek istiyordu. Kerem önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce güneşi gözlemledi. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada Ece yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Kerem. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Kerem, uygun yeri birlikte seçti. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Kerem hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda çiçekler büyüdü. Kerem, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, iyi arkadaşlığın dinlemek ve birbirine yer açmakla büyüdüğünü öğrendi.