Oya, bir gün parkta neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi ip atlama ipi oldu. Oya, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: arkadaşı atlamayı bilmiyordu. Oya önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce önce yavaş gösterdi. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada Nisa yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Oya. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Oya, beraber saydı. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Oya hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda ikisi aynı ritmi buldu. Oya, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, iyi arkadaşlığın dinlemek ve birbirine yer açmakla büyüdüğünü öğrendi.