Pelin, bir gün sınıfta neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi mor çanta oldu. Pelin, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: arkadaşı üzgün görünüyordu. Pelin önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce yanına oturdu. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada Duru yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Pelin. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Pelin, güzel bir not yazdı. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Pelin hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda arkadaşı gülümsedi. Pelin, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, iyi arkadaşlığın dinlemek ve birbirine yer açmakla büyüdüğünü öğrendi.