Tospik, bir gün gölet kıyısında neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi taş köprü oldu. Tospik, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: en küçük kaplumbağa geride kalmıştı. Tospik önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce hızını azalttı. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada Maviş yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Tospik. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Tospik, birlikte bekledi. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Tospik hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda üçü aynı anda karşıya geçti. Tospik, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, iyi arkadaşlığın dinlemek ve birbirine yer açmakla büyüdüğünü öğrendi.