Eylül, bir gün çayırda neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi uğur böceği oldu. Eylül, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: böcek rüzgârdan korunamıyordu. Eylül önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce üzerine basılmaması için dikkat etti. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada dedesi yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Eylül. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Eylül, güvenli bir yaprak buldu. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Eylül hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda böcek yaprağa kondu. Eylül, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, gerektiğinde yardım istemenin ve yardım etmenin ne kadar değerli olduğunu öğrendi.