Selin, bir gün resim sınıfında neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi pembe kurdele oldu. Selin, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: arkadaşı düğümü çözemiyordu. Selin önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce ucunu sabit tuttu. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada Dila yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Selin. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Selin, düğümü yavaşça açtı. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Selin hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda kurdele yeniden bağlandı. Selin, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, gerektiğinde yardım istemenin ve yardım etmenin ne kadar değerli olduğunu öğrendi.