Can, bir gün okul bahçesinde neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi kuru yapraklar oldu. Can, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: yürüyüş yolu yaprakla dolmuştu. Can önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce küçük süpürge aldı. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada öğretmeni yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Can. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Can, yaprakları birlikte topladı. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Can hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda yol temizlendi. Can, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, gerektiğinde yardım istemenin ve yardım etmenin ne kadar değerli olduğunu öğrendi.