Tospik, bir gün gölette neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi tahta köprü oldu. Tospik, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: köprüden geçmekten çekiniyordu. Tospik önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce önce sağlamlığını gözledi. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada Kurbağa yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Tospik. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Tospik, küçük adımlarla geçti. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Tospik hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda karşı kıyıya ulaştı. Tospik, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, cesaretin korkmamak değil, güvenli bir şekilde denemek olduğunu öğrendi.