Defne, bir gün bahçedeki denge yolunda neşeli bir sabaha başladı. Etrafta hafif bir esinti vardı; kuşların sesleri duyuluyordu.
O günün en ilginç şeyi alçak denge tahtası oldu. Defne, onu görünce merakla yaklaştı ve dikkatle inceledi.
Ama küçük bir sorun vardı: ilk adımda duraksadı. Defne önce ne yapacağını bilemedi.
“Bunu çözmek için acele etmem gerekmiyor,” diye kendi kendine fısıldadı. Derin bir nefes aldı.
Önce nefes alıp tahtaya baktı. Bu deneme ona sorunu biraz daha iyi anlaması için zaman verdi.
Tam o sırada öğretmeni yanına geldi. “Birlikte düşünmek ister misin?” diye sordu.
“Evet, çok isterim,” dedi Defne. İkisi birbirini dikkatle dinledi ve farklı fikirleri konuştu.
Sonunda Defne, destekle yavaşça yürüdü. Bunu yaparken nazik ve dikkatli davranmaya özen gösterdi.
Bir süre sonra sorun çözüldü. Defne hem rahatladı hem de kendi çabasından gurur duydu.
Günün sonunda yolu tamamlayıp sevindi. Defne, o anı uzun süre hatırlayacağını düşündü.
O gün, cesaretin korkmamak değil, güvenli bir şekilde denemek olduğunu öğrendi.